چند سال قبل از اظهار امر حضرت بهاءالله ، خداوند پیامبری برای بشارت به ظهور ایشان فرستاد. این پیامبر عظیم ملقب به "حضرت باب"بود که به معنای "دروازه"است. آن حضرت در حقیقت دروازه ای بودند برای معرفت خداوند و عصر جدیدی بودند در عالم وجود. ایشان شش سال بدون وقفه به مردم آموختند که ظهور مظهر الهی نزدیک است و راه را برای آمدن او آماده کردند. به مردم گفتند که آنها شاهد عصر جدید خواهند بود و ظهور موعود جمیع اعصار را خواهند دید. از آنان خواستند که قلوب خود را از تعلقات دنیوی طاهر کنند تا بتوانند مظهر ظهور الهی را که ظاهر خواهد شد بشناسند.

هزاران هزار مردم پیام حضرت باب را پزیرفتند و از تعالیم آن حضرت پیروی کردند. لیکن حکومت ایران و علما که بر توده مردم سلطه داشتند بر ضدّ آن حضرت قیام نمودند. پیروان آن حضرت تحت شکنجه و صدمات واقع شدند و تعداد کثیری از آنها شهید شدند. حضرت باب در 31 سالگی به دستور دولت به وسیله فوجی از سربازان در میدان عمومی شهر تبریز آویخته و رگبار آتش بر ایشان گشودند و شهیدشان نمودند.

به خاطر اینکه بدانیم بیانات حضرت باب چقدر مؤثر است ، دو مورد از بیانات آن حضرت را با هم تلاوت میکنیم:

"هل من مفرج غیر الله قل سبحان الله هوالله کل عباد له و کل بامره قا ئمون"

(معنی بیان مبارک به فارسی :آیا گره گشایی و فریاد رسی جز خدا هست؟ بگو هرگز! منزه و مقدس است خدا. اوست پروردگار یکتا. همه بندگان اویند و همه به امر او بر پا ایستاده اند.)

"قل الله یکفی کل شییء و لایکفی عن الله ربک من شییء لا فی السماوات و لا فی الارض و لا ما بینهما انه کان علاماً کافیاً قدیرا"

بیشتر بهائیان مخصوصاً بیان اول را حفظند و گاهی با صدای بلند و گاهی در قلب خود در هنکام سختی ها بارها تلاوت می کنند.

پس از شهادت حضرت باب ، جسد مطهرشان به وسیله پیروانشان از جایی به جایی منتقل شد و همیشه از انظار دشمنان امر مخفی بود تا اینکه بالاخره به کوه کرمل در اراضی مقدسه منتقل شد. مرقد مبارکشان و اماکن مقدسه دیگری در حیفا و عکا وجود دارد. این دو شهر در حال حاضر مرکز روحانی و اداری دیانت بهایی است ، مرکز روحانی چون مقام مقدس حضرت باب و حضرت بهاءالله و اماکن مقدسه دیگر در اینجا واقع شده است و مرکز اداری چون مقرّ عالی ترین هیأت حاکمه بهائی بیت العدل اعظم الهی ، روی کوه کرمل مستقر است.